Stauseesteig® -125 kilometer door het hart van de Eifel en de Hoge Venen

De Stauseesteig® loopt dwars door het hart van de Eifel en de Hoge Venen. Langs stuwmeren, door bossen en kleine dorpen. Zeven dagen lang zo’n 125 kilometer wandelen. Geen markeringen, geen haast – alleen wij, het pad en de herfst in volle glorie. Zo mooi kan langzaam reizen zijn. Wil je weten hoe het ons verging en wat we van de trail vonden? Lees dan snel verder.

Leeswijzer & etappes van onze Stauseesteig

Hieronder lees je per etappe een verslag van onze Stauseesteig. Ook zie je daarbij de track van die dag mét hoogteprofiel en ook wat fotootjes. Zo krijg je hopelijk een goed beeld bij deze route.

Let wel, wij liepen de Stauseesteig in de herfst. Het beeld ervan kan heel anders zijn in een ander jaargetijde. We maakten tijdens iedere etappe een GPX-track. Mocht je daar interesse in hebben, dan kun je die via het kaartje downloaden (klik op ‘Details’ ). Let er wel op dat dit een track is van iedere stap die wij hebben gelopen. Dus óók daar waar we zijn misgelopen en waar we gepauzeerd hebben. Als je inzoomt op het kaartje en de blauwe lijn, dan zul je die van-de-gebaande-paden-stappen ongetwijfeld tegenkomen. 

Wil je direct naar een bepaalde etappe of naar de tips of naar waar wij hebben overnacht, maak dan hieronder een keuze. Heb je vragen over deze wandeling, laat dan een reactie achter of vul het contactformulier in.

Etappe 1

Al direct na de start bij het uitlopen van Langerwehe voelden we dat deze route pittig is. Stevige klimmetjes, steile afdalingen, donkere bossen en weidse uitzichten wisselden elkaar af. We volgden het pad tot Kasteel Laufenburg. Af en toe was er een beetje modder onder onze voeten. Het café bij het kasteel was helaas nog dicht. Op een bankje waar een houtbewerker aan het werk was hebben we gepauzeerd. We passeerden het Franzosenkruis. De bossen zagen er prachtig uit. Al die kleuren. En zo veel paddenstoelen! We passeerden het eerste stuwmeer: Wehebachtalsperre. Niet zo goed te zien vanaf het pad, helaas. Heel even, iets van een half uurtje, moesten we het regenjack aantrekken vanwege motregen. Op een bepaald moment bewoog al het leisteen onder onze voeten met als resultaat dat Marty onderuit ging.

De foto’s

In het beruchte Hürtgenwald namen we een omleiding. De makers van de route hebben op een bepaald moment een rechte streep dwars door het landschap getrokken. Een beetje avontuur is niet erg, maar zomaar een nieuw pad maken is niet onze ‘style’. Dus we zijn een stukje via een echt pad omgelopen naar de route. Vanaf dat punt werd het pad een stuk gemakkelijker. Zachter en minder modder. We liepen Grosshau in en ook zo weer uit. Via een flinke klim door een weiland bereikten we Kleinhau.

Omdat het lunchtijd was en we geen bankjes tegenkwamen, hebben we maar op de stoep gegeten. Het laatste stuk naar Obermaubach liep heerlijk. Een prachtig pad tussen waanzinnig mooi gekleurde bomen. En we stonden oog in oog met een allerschattigst wezeltje! Eind van de middag kwamen we aan bij Hotel Seeblick. Aardige mensen met hun prachtige katten Mia en Lia. We werden welkom geheten met een bak koffie. Eindelijk koffie! Heerlijk gedoucht en daarna diner bij de stuw. Want dit dorp ligt aan het tweede stuwmeer: Stausee Obermaubach. We keken naar een muskusrat in het meer. Prachtig beest eigenlijk. En er is een klein stationnetje hier. Een ienieminie treintje gaat naar Düren. Omdat het een onbeveiligde spoorwegovergang is komt hij al toeterend aan.

De tekst gaat verder onder de afbeelding.

Etappe 2

Na het ontbijt en een miauw van de twee katjes Mia en Lia gingen we op pad. Er was wat nevel, vochtige lucht, dus goed voor de zere keel. We liepen eigenlijk direct weer het bos in en langs een schuilhut. Daar dronken we wat en bewonderden we de nevel over het dal. Het uitzichtpunt verderop gaf door die nevel natuurlijk ook nul uitzicht. Op een moment daalden we heel erg steil af. De uitdaging zat in een ondergrond van zo’n 3cm met versgevallen eikels. Alsof we over knikkers liepen! De Stauseesteig begon in ieder geval avontuurlijk.

Beneden bij het Stausee Ubermaubach aangekomen hebben we een banaantje verorberd. Wij zijn langs het meer gelopen. Vlak voor Zerkal keken we op de mooie bochten van de Roer. Daar hebben we even gezeten. Toen de rivier overgestoken. Er waren veel dagjesmensen in Zerkall. We klommen langs weilanden met daarin prachtige runderen. Een bordje waarschuwde ons niet stil te staan wegens omvallende bomen. Gelukkig viel er niets om tijdens ons passeren. Bij het uitlopen van het bos hebben we met weids uitzicht over Schmidt onze laatste broodjes ei opgegeten.

De foto’s

What goes up must come down. Een flinke afdaling weer tot aan het water van Rursee. Het derde stuwmeer! Het zonnetje werd steeds beter. Via een supernieuw pad liepen we naar Heimbach. Eerst wat drinken bij restaurant met de naam -je verwacht het niet- Seeblick. Via de Staumauer en de krachtcentrale (in Jugendstil-stijl uit 1905) door naar onze prachtige airbnb. Daar kwamen we tegen het eind van de middag aan. Hele vluchten kraanvogels vlogen hier trompetterend over. Wow! We dumpten onze spullen en wandelden naar Heimbach voor wat eten. Alle restaurants waren vol, dus bij de ‘kebap’-tent hebben we een prima hap naar binnengewerkt. Er is ook een supergroot resort met heel veel Nederlanders. Maf. We verwachtten het niet.

De tekst gaat verder onder de afbeelding.

Etappe 3

Het de dag ervoor gescoorde puddingbroodje als ontbijt. We hadden een half uur door Heimbach nodig om weer terug op de route van de Stauseesteig te komen. Al snel liepen we een vrij donker bos in. Hier en daar waren wat uitdagingen van omgevallen bomen. Na een flinke klim liepen we het bos uit en hebben we een snickers als snack (en beloning voor de klim) gegeten. We kwamen steeds meer wandelaars tegen. Er was inderdaad een grote parkeerplaats in de buurt.

De foto’s

Bij het naderen van de Urftalsperre zagen we Vogelsang in de verte. Deja vu! We hebben een half uurtje daar over de stuw rondgelopen tot het café om 11 uur open ging. We hadden een encounter met een hoornaar. Die was groot! Via een supernieuw pad met hier en daar klimmetje en een afdalinkje én met zicht op de Rursee liepen we rond de lunch Rurberg in. Te vroeg voor inchecken, dus namen we lekker koffie met een wafel. Toen alsnog ingecheckt en een rondvaart over de Roer geregeld én gedaan. Lekker even niet lopen. Oh, in deze periode in de bossen wandelen vraagt bijna om het dragen van een helm. We ontweken steeds vallende eikels. Ja, dat klinkt als een metafoor… 😆 De droge periode was waarschijnlijk voorbij. Vanaf de dag 4 zou er (veel) regen in de weersvooruitzichten zijn.

De tekst gaat verder onder de afbeelding.

Etappe 4

We zijn met wat miezerregen vertrokken. Al snel flink omhoog het centrum van Rurberg uit. Bij een boomgaardje stond een pruimboom met zo wat overrijpe pruimen. Maar nog best lekker, hoor. Het regenjack kon uit. Die vette bui in buienalarm ging aan ons voorbij. We volgden voor een deel de oever van de Rursee. Het stuk dat we de dag ervoor met de boot deden. We snackten met Rotterdamsche Oude kaas. Vanaf Woffelsbach lieten we de Rursee achter ons. Weilanden wisselden zich af met bossen. Veel kleine klimmetjes op deze dag: 50m omhoog (puf puf), en ook weer omlaag, (pomtiedom). Vaak steil, maar omdat het niet al te modderig was nog goed te doen. De Stauseesteig is zeker geen kinderachtige route.

De foto’s

We zagen een aantal pelgrimskruizen en kapelletjes. Maar ook vlinders, rupsen, roofvogels. spechten en ‘kleine bruine vogeltjes’ (kbv-tjes), bunkers uit de oorlog, een waterval en de Kaltalsperre. Op een beetje miezer na hadden we opnieuw een prachtige dag met regelmatig zon. Zo mooi dat licht met al de gekleurde bladeren. Na zo’n 25 km wandelen kwamen we aan in Lammersdorf. Omdat we hier geen overnachtingsplek konden vinden pakten we de bus naar Simmerath. De voetjes gingen goed, onze knietjes kraakten, Marty’s stem is nog steeds niet terug. Maar los van dat, is het weer een geweldige route. Niet te technisch, maar ook zeker niet om zomaar even te doen. Prachtig!

De tekst gaat verder onder de afbeelding.

Etappe 5

De kamer was warm. Waarom toch altijd? Iets over 9u gingen we op pad. Vandaag zou een korte dag zijn, op papier iets van 10km. Eerst moesten we naar de bushalte. Dan de bus naar de bushalte van gisteren en daarna terug naar de route. Daar waren we eigenlijk zo. Het miezerde een klein beetje en het waaide iets meer dan gisteren. Bossen wisselden met weilanden met windturbines. In de bossen liepen we sowieso droog door de bomen. Af en toe staken we een weg over en opnieuw was er een stukje recht door het landschap, terwijl het pad volgens de GPX van de Stauseesteig er gewoon omheen loopt. Wij hebben uiteraard het ommetje gemaakt. We snackten bij een schuilhut.

De foto’s

Ook bij miezer blijven de herfstkleuren mooi. Soms waren er manshoge varens en en soms knalgroen mos.De Dreilägerbach-Tallsperre hebben we niet gezien. Daar konden we niet heel dichtbij komen. Bij het inlopen van de buitenrand van Roetgen stonden we oog in oog met twee hertjes. Die wel in een tuin stonden, maar daar niet hoorden. We kregen ze amper op de foto, maar toch leuk. Al die tijd wisten we dat ze er waren, net als zwijnen, maar zagen we ze niet.

Al op lunchtijd arriveerden we bij ons hotel. We mochten al inchecken, fijn! Even daarna te voet, we konden wel een wandelingetje gebruiken, naar Roetgen Zentrum. Daar lunchten we prima bij een Turkse pizzeria. Bij de apotheek haalden we druppels tegen hoest en hese stem. Voor Bürobedarf Kessel werden we door de etalage verleid door vulpennen en inkt. Mevrouw was 81 en bedreef haar winkel al 51 jaar. Dan koop je toch niet niets? We kregen ansichtkaarten van 51 jaar (?) geleden cadeau bij onze aankoop. Daar staat in ieder geval wel het stuwmeer op. We hebben in het hotel een potje geyatzeeht.

De tekst gaat verder onder de afbeelding.

Etappe 6

Ons ontbijt deelden we met een Nederlands echtpaar op leeftijd. Voor hun lunchpakketje. De eerste echte thru hikers notabene die we tegenkwamen. Zij liepen de Eifelsteig in één keer. Wij pakten onze Stauseesteig weer op. Heel geleidelijk aan klommen we de bossen én België in. Natuurpark de Hoge Venen Eifel. Wat een prachtig gebied is het toch. Omdat het pad best avontuurlijk was, hadden we niet zo’n erg in het klimmen. Avontuurlijk als in veel wortels over de bodem (struikelgevaar) en water en modder (uitglijgevaar). De ondergrond was soms rotsig, maar meestal kleddernat en zompig. We kwamen weinig bankjes tegen en die ene die we bij lunchtijd passeerden, was bezet door zo’n 20 man van de lokale wandelvereniging.

De foto’s

Een uurtje later vonden we een alternatief. Daar hebben we een wrap met pindakaas gegeten. Was ook dikke prima. Na die flinke klim was het op een enkel klimmetje na, lekker afdalen richting Eupen. De Wesertalaperre, een van de stuwen, daar hebben we niets van kunnen zien helaas. De watertjes Getzbach, La Helle-Hill hadden we steeds naast ons. Soms op gelijke hoogte en soms flink onder ons. Op een spatje miezer na, hadden we opnieuw een prachtige dag, zelfs met zon in de middag.

We liepen Eupen in en passeerden Maison Schröder. Wat een bijzondere architectuur (architect = Yves Delhez). Even binnengekeken bij de Sankt Jozef en koffie bij de bakker. Toen door naar het Sleepwood Hotel. By far het meest bijzondere overnachtingsplekje van deze reis (en de laatste). Ingenieus ingerichte kamer en badkamer. Geweldig! Oh. Vandaag eindelijk een eekhoorntje gespot! Morgen de laatste wandeldag!

De tekst gaat verder onder de afbeelding.

Etappe 7

Iets voor 8 uur gingen we op weg naar ons eindpunt. De laatste dag, de laatste kilometers. Met een storm in het vooruitzicht was het wel de vraag hoe lang we het droog zouden houden. Vol goede moed op pad en met stukjes klimmen en dalen door voornamelijk bossen bereikten we het laatste stuwmeer van La Gileppe. Wow. Wat een mooie afsluiter. We lieten ons door de naderende storm niet tegenhouden en hebben op hoogte koffie gedronken in het panoramarestaurant. Daarna weer doorgelopen. Al die tijd met afwisselend wolken en zon en geen spat regen.

De foto’s

Via de laatste iemiemienie dorpjes bereikten we tegen het middaguur het station van Dolhain-La Gileppe, het eindpunt van onze Stauseesteig. Online boekten we treinkaartjes voor de trein naar Aken en die naar Langerwehe. Op het station van Dolhain-Gileppe begon het te regenen. Niet erg. We waren gefinisht! De treinreis met overstap in Aken duurde iets meer dan een uur. Yeah. De auto stond er nog. Ook fijn! De Stauseesteig® is een waanzinnig mooie route. We hebben genoten van alle klimmetjes en afdalinkjes. Het is zeker geen route voor gympies en spijkerbroek. Wandelstokken, schoenen met goed profiel en een zekere tred zijn van harte aanbevolen. En wat hebben wij geboft met het het weer!

De tekst gaat verder onder de afbeelding.

Wat vonden wij van de stauseesteig?

De Stauseesteig voelde voor ons als een echte uitdaging — én een ontdekking. De route combineert flinke afstanden met verrassende natuur: zeven stuwmeren, stille bossen en de uitgestrekte vlakten van de Hoge Venen geven het landschap voortdurend een ander gezicht. Wat ons het meest aansprak was de rust tijdens de wandeling.

Deze trail heeft geen bewegwijzering en je bent echt op jezelf aangewezen. Dat vraagt een goede voorbereiding, maar geeft ook een groot gevoel van vrijheid en avontuur zodra je op pad bent. De Stauseesteig is een route met duidelijk wat meer hoogtemeters en afwisseling dan sommige klassiekers in de buurt van Nederland, Deze route vraagt om aandacht bij navigatie en planning — vooral als je met overnachtingen en logistiek wilt puzzelen. 

Voor ons maakte dat het juist leuk om deze route te lopen: het is geen trail die je “zomaar afvinkt”, maar een tocht waar je van te voren al flink mee bezig bent, en waarbij je zélf keuzes maakt. Wie houdt van natuur, pittige etappes en een beetje avontuur, zal tijdens deze trail veel moois vinden.

Tips & Overnachten

Meer lezen over onze lange afstandswandelingen? Klik dan op de themapagina.