Loslaten, de zee en een bijzonder einde
In deel 3 besloten we te luisteren naar ons lijf. Niet omdat we niet meer konden, maar omdat we er klaar mee waren. De Grande Traverse du Mercantour had ons veel gegeven — en ook veel gevraagd. In deel 4 ronden we af. We lopen onze laatste etappe, verruilen bergen voor zee, rijden naar Italië en sluiten deze reis af met een bijzondere missie. Zo werd dit avontuur niet alleen een wandeltocht, maar ook een cirkel die rond mocht zijn.
In één oogopslag – dit deel
- Traject: Refuge des Merveilles → Camp d’Argent → Menton
- Dagen: 14 & 15
- Afstand gelopen: ±13 km
- Stijgen: ±720 m
- Dalen: ±1.075 m
- Zwaarte: middel
- Technisch: minder technisch, nog steeds stenig
- Thema: afronden, loslaten en landen
Etappe 14 – De laatste passen
Refuge des Merveilles → Camp d’Argent
- Afstand: 12,9 km
- Stijgen: 721 m
- Dalen: 1.076 m
- Hoogste punt: Pas du Diable – 2.340 m
- Wandeltijd: 5–6 uur
’s Ochtends stond iedereen tegelijk op. Chaos in de refuge. Sober ontbijt en snel weg, want het zou warm worden. De keien waren er nog steeds, maar gelukkig hoefden we deze dag niet meer te klauteren.
In de Vallée des Merveilles werden we aangesproken door een ranger. We moesten onze ijzeren stokpunten vervangen door rubberen doppen om de rotsen met gravures niet te beschadigen. Begrijpelijk. Blijkbaar hadden we het bordje gemist. Vanaf de pas mochten de ijzeren punten weer — fijn, want afdalen zonder stokken is toch echt minder prettig.
Onderweg ontmoetten we twee Nederlandse jonge vrouwen op een korte huttentocht. Ze waren verbaasd over het gebrek aan telefoonbereik. Joh! Wij glimlachten alleen maar.
Het laatste stuk naar Camp d’Argent bracht ons weer terug in de bewoonde wereld. Een restaurant, met een terras. En… een springkussen. Na dagen in de ruige natuur voelde dat bijna surrealistisch. We gingen er maar niet op.
De gîte ging pas om 16 uur open, dus we dronken iets op het terras. Langzaam druppelden bekenden binnen: Franse wandelaars, twee Nederlandse mannen aan wie we ons overtollige eten doneerden, en — onverwacht — Naïs. Ze kampeerde in de tuin. Dat voelde als een mooi toeval.
GPX Track etappe 14 Refuge des Merveilles – Camp d’Argent
We maakten tijdens iedere wandeldag een GPX-track. Mocht je daar interesse in hebben, dan kun je die via het kaartje hieronder downloaden (klik op ‘Details’ ). Let er wel op dat dit een track is van iedere stap die wij hebben gelopen. Dus óók daar waar we zijn misgelopen en waar we gepauzeerd hebben. Als je inzoomt op het kaartje en de blauwe lijn, dan zul je die van-de-gebaande-paden-stappen ongetwijfeld tegenkomen 🙂
Etappe 15 – Liften, bus en ineens… zee
We hadden besloten: het wandelen was klaar. Tijd voor vakantie.
Na het ontbijt liepen we met Naïs een stukje op richting Col de Turini. Volgens de gîte-eigenaresse was dat de beste plek om een lift te krijgen. Anderhalve kilometer verder stonden we op een verlaten kruispunt. Geen auto’s. Geen Uber. Uiteraard.
Net toen we serieus begonnen te twijfelen, kwam er een auto met Belgisch kenteken aan. Met onze charmantste glimlach (die we na twee weken bergen nog konden opbrengen) regelden we een lift naar Sospel. Yes!
In Sospel arriveerde vrijwel meteen de bus naar Menton. Voor €3,60 mochten we met z’n tweeën bijna een uur meerijden. In de bus boekten we een hotel. In Menton konden we meteen inchecken. Strandhanddoeken inbegrepen.
Binnen een half uur na aankomst lagen we in zee.
Zo zit je op een alp, zo lig je in de Middellandse Zee.
GPX Track etappe 15 Camp d’Argent – Menton
We maakten tijdens iedere wandeldag een GPX-track. Mocht je daar interesse in hebben, dan kun je die via het kaartje hieronder downloaden (klik op ‘Details’ ). Let er wel op dat dit een track is van iedere stap die wij hebben gelopen. Dus óók daar waar we zijn misgelopen en waar we gepauzeerd hebben. Als je inzoomt op het kaartje en de blauwe lijn, dan zul je die van-de-gebaande-paden-stappen ongetwijfeld tegenkomen 🙂
Na de tocht – Italië zonder wandelen
We waren een dag eerder dan gepland aan de kust. Wat nu? In ieder geval: niet lopen. Dus reden we met de auto naar Italië. Cinque Terre, Vernazza.
Mooi? Ja.
Druk? Onvoorstelbaar.
Warm? Ook dat.
Haarspeldbochten naar beneden, parkeren boven het dorp, met een busje verder. Smalle straatjes vol mensen, rijen voor bootjes, hitte die tegen je aanduwt. We liepen naar de zee, aten wat en besloten: dit was genoeg. Misschien ooit nog eens terug. In de winter. Op een doordeweekse ochtend. Vroeg.
Terug in Menton aten we op de boulevard en keken naar een Franse Queen-coverband. Verrassend goed. Enthousiast publiek. Mooie afsluiter.
Sainte-Agnès – klein en stil
Op aanraden van onze gastvrouw reden we via Monaco (korte observatie: kouwe kak) en Eze richting Sainte-Agnès. Eze sloegen we over vanwege wachttijden en betaalde busjes. Sainte-Agnès was precies goed: klein, rustig, hoog boven zee. Gratis parkeren. Wel nog even lopen — we blijven Hiking Sisters.
’s Avonds gingen we nog één keer de zee in. Zelfs om half acht was het water heerlijk.
De speciale missie – Jura
We reden door naar de Jura, naar vrienden in Montmirey. Onze speciale missie: het uitstrooien van de as van onze ouders. Respectievelijk twintig en negentien jaar na hun overlijden.
Onze Franse vriend wist meteen een prima plek: bij Lac Vouglans, bij de Pont de la Pyle. Onze moeder had altijd moeten lachen om die naam. Het meer was knalblauw, de omgeving prachtig.
Samen, met die vrienden die ook hún vrienden waren, hebben we de urnen langs de oever uitgestrooid. Het was een bijzonder, emotioneel moment. De cirkel was rond.
Tot slot – wat deze tocht was
De Grande Traverse du Mercantour was geen vakantie. Het was een ervaring. Rauw, mooi, zwaar en intens. We liepen geen 200 km, maar ongeveer 160 km. We leerden luisteren naar ons lijf en accepteerden dat iets eerder stoppen geen falen is. En misschien wel het belangrijkste: dat je soms eerst heel ver moet lopen om te weten waar je wilt stoppen.
Samenvattend: de Grande Traverse du Mercantour
- Zwaar & technisch: veel puin, losse keien, smalle paden; soms handen nodig
- Tempo laag: 1,5–2 km/u is normaal
- Wandelstokken onmisbaar, ook rubberen doppen meenemen
- Sneeuwvelden mogelijk, zelfs in de zomer
- Hitte & onweer spelen een grote rol → vroeg starten
- Navigatie: markering oké, maar GPS + kaart aanbevolen
- Rifuges: simpel, vaak druk, weinig tot geen bereik
- Vegetarisch eten beperkt (vaak kaas & puree)
- Mentale flexibiliteit essentieel: eerder stoppen = oké
- Plan rust na afloop — lijf én hoofd hebben tijd nodig
Voor wie is deze tocht geschikt?
- Ervaren bergwandelaars
- Mensen die rustig tempo accepteren
- Wandelaars die comfortabel zijn met:
- losse keien en puin
- smalle paden
- iets meer techniek, af en toe handen gebruiken
❌ Minder geschikt als:
- een eerste huttentocht
- je graag lekker doorstapt
- je moeite hebt met hoogtevrees of instabiele ondergrond
💚🥾
