Grande Traverse du Mercantour – Hiking Sisters (deel 2)

Sneeuwvelden, puinhellingen en het ruige hart van de GTM

In deel 1 zetten we de eerste stappen, vonden we ons tempo (traag, maar vooruit) en bereikten we de Refuge des Lacs de Vens. De kop was eraf. In deel 2 trekken we het ruige hart van de Grande Traverse du Mercantour in. Hier wordt het hoger, technischer en mentaal uitdagender. Met sneeuwvelden, puinhellingen, een serieus helikopter-moment en… een nacht onder de sterren in een houten skybox.

In één oogopslag – dit deel

• Traject: Refuge des Lacs de Vens → Refuge Questa
• Dagen: 5 t/m 9
• Afstand: ±60 km
• Stijgen: ±5.300 m
• Dalen: ±4.900 m
• Hoogste punt: Crête de Jassine – 2.700 m
• Zwaarte: zwaar
• Technisch: sneeuwvelden, puinhellingen, smalle paden
• Thema: grenzen verleggen, fysiek én mentaal

Etappe 5 – Etappe 5 – “Hard”, zei het boekje

Refuge des Lacs de Vens → Refuge de Rabuons

De meren rond de refuge waren ’s ochtends als een spiegel. Helder water met forellen die je gewoon kon zien zwemmen. We lieten de Fransen die terug naar hun auto gingen voorgaan — wij hadden een grote dag voor de boeg en startten op ons gemak.

Het boekje noemde deze etappe hard. De eerdere dagen heetten medium, en die vonden wij al zwaar. Dat beloofde wat. Twee toppen, steil omhoog en steil omlaag, paden van puin, rotsen en grind. Regelmatig maar 50 cm breed, met afgrond ernaast.

De top (Collet des Barbarottes, 2.500 m) bereikten we relatief soepel. De afdaling was een ander verhaal: handen nodig, zoeken naar grip. Beneden ontmoetten we een wandelaar die de GTM in tegenovergestelde richting liep. We wezen elkaar de weg. Daarna volgde de Chemin de l’Energie, een oude onderhoudsweg voor EDF. Even bijkomen.

Bij de tweede klim probeerden we slim te zijn en een omweg te nemen. Die bleek geblokkeerd door gevallen puin. Er was dus geen keuze: we moesten in 500 meter afstand 200 meter omhoog. Maar daarboven was wel een cadeautje: een groep moeflons. De afdaling vanaf Lac Fer ging over natte, gladde rotsblokken. Toen de GPS zei dat we “bijna bij de refuge” waren, zagen we… niets. Door de mist. Maar we stonden er uiteindelijk letterlijk 10 meter vandaan.

Daar aangekomen direct alle natte spullen uit en droge kleren aan. Buiten was er regen, mist, kou. Binnen was gitaarmuziek, warmte van het haardvuur en berghutkat Simba 🥰. Wat een goed begin van dit deel.

GPX Track etappe 5 Refuge des Lacs des Vens – Refuge de Rabuons

We maakten tijdens iedere wandeldag een GPX-track. Mocht je daar interesse in hebben, dan kun je die via het kaartje hieronder downloaden (klik op ‘Details’ ). Let er wel op dat dit een track is van iedere stap die wij hebben gelopen. Dus óók daar waar we zijn misgelopen en waar we gepauzeerd hebben. Als je inzoomt op het kaartje en de blauwe lijn, dan zul je die van-de-gebaande-paden-stappen ongetwijfeld tegenkomen 🙂

---

---

Etappe 6 – Het moment

Refuge de Rabuons → Refuge Laus Alexandri Foches

We vertrokken met Naïs, een Frans meisje dat ook de GTM liep. De klim begon lieflijk: zon, bergmeertjes en dat alles in een rustig tempo. Tot het eerste sneeuwveld. Dat was hard en glad. Stijgijzers zaten niet in onze rugzak. Maar goed, we balanceerden eroverheen en lachten. Bij het tweede sneeuwveld dat al iets groter was, liepen we er respectvol omheen.

Het derde sneeuwveld was te groot. Er omheen gaan betekende: een omleiding over een instabiele puinhelling. Voor wie visueel is ingesteld: één stap omhoog, drie omlaag glijden. Er was geen houvast. En de zware rugzak hielp niet mee bij het balanceren. Het lukte mij om met handen en voeten snel weer op het pad te komen. Mer… zag het halverwege niet meer zitten. “Stuur maar een SOS met de Garmin InReach en bestel een helikopter.”

Na een uur, veel aanmoediging (“je kan hier niet op die berg blijven!”), en het verlies — én terugvinden — van een deel van een wandelstok, stonden we weer samen op het pad. Maar dit zat nog wel een tijdje in ons hoofd. De rest van de dag bleef die spanning van dat moment voelbaar.

De afdaling was lang en liep langs een oude militaire kazerne. Pas bij de rifugio konden we echt ontspannen. We aten goed, sliepen goed en hoopten op een minder zware volgende dag.

GPX Track etappe 6 Refuge de Rabuons – Refuge Laus Alexandri Foches

---

---

Etappe 7 – Lang, mooi en… wassen

Laus Alexandri Foches → Sant’Anna di Vinadio

Volgens het profiel een medium dag. Eerst afdalen door bos, daarna een lange, trage klim van bijna 900 hoogtemeters over een afstand van 5,5 km. Door goudenregen, langs stromend water, met een zachte ondergrond — een verademing na al die keien.

Boven op de Passo di Tésina (2.400 m) zagen we ineens veel dagjesmensen. Grappig hoe fris zij erbij liepen en wij liepen te puffen 🤣. De afdaling daarna ging door groene weides en langs bergmeren. Eén meer was zó aantrekkelijk dat we onze schoenen uittrokken en er met de voeten in gingen. Heerlijk.

In Sant’Anna kregen we een kamer met eigen badkamer. En konden we de kleren wassen! Wat een luxe! Deze dag was ondanks de lange klim een hele mooie en goede dag. Gelukkig maar!

GPX Track etappe 7 Refuge Laus Alexandri Foches – Sant’Anna di Vinadio

---

---

Etappe 8 – Jarig, grenzen en een skidorp

Sant’Anna di Vinadio → Isola 2000

Lang zal ze leven, lang zal ze leven! Hiep hiep hoera! Zuslief was jarig vandaag! 

Ontbijt bij nonnen die hun tijd namen. Koffie één voor één uit de machine, soepkommen vol. We hadden haast.

De klim naar de passen was stevig maar te doen. Bloemenweides, een klein extra topje “omdat het kon”, en — grappig genoeg — die ochtend passeerden we meerdere keren de grens tussen Italië en Frankrijk. Minder grappig waren de muggen en plakkerige vliegen.

Bij een parkeerplaats stond ineens een snackkraam. Mooie timing. Helaas geen friet, wel Coke Zero en chips. Soms is dat precies wat je nodig hebt. We misten een afslag en liepen daardoor het laatste stuk liepen we over de weg. Dat kwam goed uit, we hadden geen zin meer in puinhellingen. En bovendien: er moest een verjaardag gevierd worden.

Isola 2000 is een skidorp. We kregen gratis champagne in het hotel. Er was onweer in de middag. Langzaam daalde het besef in: we zaten op de helft van onze wandeling!

GPX Track etappe 8 Sant’Anna di Vinadio – Isola 2000

---

---

Etappe 9 – Hoog, blauw en een nacht onder de sterren

Isola 2000 → Refuge Questa

Na een matige nacht gingen we vroeg op pad. Onderweg ontmoetten we vier Tsjechen met rugzakken van 20 kilo (!). Ugh. Er lagen weer sneeuwvelden op ons pad, maar deze keer konden we eroverheen.

Op de Baisse du Druos hadden we uitzicht aan twee kanten. We pauzeerden er even en genoten ervan. Daarna volgde een lange afdaling langs meren, ruïnes en een oude kazerne. Bij een meer opnieuw lekker met de voetjes in het koude water — het werd een ritueel inmiddels.

De refuge lag boven een knalblauw bergmeer. En daar stonden ze: vier houten huisjes met plexiglazen dak. De Skyboxes. We hadden te van te voren gereserveerd, maar om ze zo in het echt te zien staan was fantastisch. En ja — wij sliepen dus in eentje.

’s Avonds aten we uiteraard in de hut. Vegetarische variant was dit keer twee hompen kaas. Met Oostenrijkers die de Via Alpina liepen raakten we aan de praat. Ze dachten dat wij Zwitsers waren. Om 22:30 sliep de Mer al, ik maakte foto’s van de sterrenhemel. Ineens was daar geschuifel om de hut. Waren het buren die bij de verkeerde Skybox stonden? Het bleek een steenbok. Rond ons huisje. Wauw. En alsof dat nog niet genoeg was, was het prachtig hoe de volle maan scheen op de bergen.

GPX Track Isola 2000 – Refuge Questa

---

---

Tot slot – Halverwege

We waren halverwege de GTM. Sterker in onze benen en conditie dan aan het begin. Ervarener. Maar ook steeds meer moe. We hadden sneeuwvelden overwonnen, verjaardagen gevierd en onder de sterren geslapen.

In het volgende deel trekken we het technisch zwaarste stuk van de GTM in. Met stormschade, klauterpassages, twijfels en de vraag: lopen we door… of niet?

👉 Lees hier deel 3 →