Technisch zwaar, stormschade en wanneer twijfel een rol gaat spelen
In deel 2 bereikten we de helft van de tocht. We hadden sneeuwvelden getrotseerd, een serieus opgeef-moment gehad en geslapen onder de sterren in een skybox. In deel 3 wordt het technisch zwaarder, ruiger en mentaal lastiger. De paden zijn beschadigd, de keien eindeloos en ons lijf laat zich steeds nadrukkelijker horen. Dit is het deel waarin twijfel of we wel verder moeten gaan langzaam binnensluipt.
In één oogopslag – dit deel
- Traject: Refuge Questa → Refuge des Merveilles
- Dagen: 10 t/m 13
- Afstand: ±55 km
- Stijgen: ±4.300 m
- Dalen: ±4.400 m
- Hoogste punt: Baisse du Basto – 2.693 m
- Zwaarte: zwaar tot zeer zwaar
- Technisch: handen nodig, stormschade, smalle passen
- Thema: doorzetten, slijtage en keuzes maken
Etappe 10 – Dieren, dalen en een lift
Refuge Questa → Le Boréon
- Afstand: 19 km
- Stijgen: 824 m
- Dalen: 1.668 m
- Hoogste punt: Col de Frémamorte – 2.615 m
- Wandeltijd: 7–8 uur
We stonden vroeg op en zagen de zon opkomen boven het meer. De bergen weerspiegelden prachtig in het water. Dat zijn van die momenten die de belofte van de dag weergeven.
De dag begon met een lichte afdaling, gevolgd door een klim richting de Col de Frémamorte. Het klimmen ging inmiddels merkbaar beter. Bordjes klopten zelfs: “1h30 naar de pas” bleek exact te zijn wat wij aan tijd nodig hadden. Dat voelde als winst.
We zagen gemzen, soms van heel dichtbij. Eén stond ineens stil en keek ons aan. Even hielden we onze de adem in — toen was ze weg.
Na de pas volgde een lange afdaling. Slecht voor de knieën, maar goed dat we onze stokken hadden. Hoe lager we kwamen, hoe groener het werd. In het bos was de ondergrond zachter, maar het was nog steeds oppassen. Natuurlijk gleed ik uit. Ach ja, blauwe plekken horen erbij.
Bij de Col de Salèse bleek het officiële pad afgesloten vanwege stormschade (storm Alex, 2020). Eerst waren we braaf en liepen keurig over het asfalt — niet ons favoriet. Uiteindelijk probeerden we toch het pad, eigenwijs als we zijn. Dat was inderdaad goed beschadigd, maar begaanbaar. Even later stonden er twee Franse mannen naast ons die we eerder op de pas hadden ontmoet. Ze boden ons spontaan een lift aan naar de gîte. We moesten nog maar één kilometer, maar toch waren we dankbaar.
We besloten niet te kamperen, maar onszelf de upgrade van een kamer te gunnen. Die deelden we met John en Susan uit het VK. Zij sliepen opmerkelijk genoeg met “white noise” op koptelefoons. De vegetarische maaltijd was voor de verandering eens geen kaas, maar spinazielasagne. was dat even hemels! Stukken beter dan de inmiddels gebruikelijke twee hompen kaas met aardappelpuree.
GPX Track etappe 10 Refuge Questa – Le Boreon
We maakten tijdens iedere wandeldag een GPX-track. Mocht je daar interesse in hebben, dan kun je die via het kaartje hieronder downloaden (klik op ‘Details’ ). Let er wel op dat dit een track is van iedere stap die wij hebben gelopen. Dus óók daar waar we zijn misgelopen en waar we gepauzeerd hebben. Als je inzoomt op het kaartje en de blauwe lijn, dan zul je die van-de-gebaande-paden-stappen ongetwijfeld tegenkomen 🙂
Etappe 11 – Omkeren, klimmen en drukte
Le Boréon → Madone de Fenestre
- Afstand: 11,5 km
- Stijgen: 1.243 m
- Dalen: 823 m
- Hoogste punt: Pas des Ladres – 2.448 m
- Wandeltijd: 7–8 uur
We vertrokken vroeg en vol goede moed het GR52-pad op. Iets te vol goede moed misschien, want na drie kwartier moesten we rechtsomkeert: het pad was nog steeds onbegaanbaar door stormschade. Te gevaarlijk.
Via de weg kwamen we alsnog terug op de route. Dat betekende wel: direct verticaal klimmen. Naar Refuge de la Cougourde en daarna verder omhoog naar de Pas des Ladres.
Halverwege zagen we steeds meer dagjesmensen. Zij gingen naar het Lac de Trécolpas — prachtig, met een eilandje waar je naartoe kunt waden. Wij liepen door. Op driekwart van de klim stond een steenbok rustig te grazen, totaal ongestoord door onze aanwezigheid en ons gepuf.
Op de pas ontmoetten we opnieuw de Franse mannen van wie we eerder een lift kregen. Daarna begon de afdaling: veel losse stenen en daarvoor was concentratie nodig. Onderweg lagen gemzen lui te herkauwen op rotsblokken. Alsof ze wilden zeggen: wat doen jullie hier toch druk?
De refuge bij Madone de Fenestre was indrukwekkend, maar druk. Erg druk. Fransen, Belgen, gezinnen. We zagen Naïs weer en ontmoetten Milou (18) uit Amsterdam, die solo onderweg was. Tijdens het avondeten werd ze ziek. We maakten ons zorgen.
Dag 11. Zo’n 150 km gelopen. Trots, maar ook: vermoeid.
GPX Track etappe 11 Le Boreon – Madone de Fenestre
Etappe 12 – Technisch het zwaarst
Madone de Fenestre → Refuge de Nice
- Afstand: 5,7 km
- Stijgen: 826 m
- Dalen: 546 m
- Hoogste punt: Pas du Mont Colomb – 2.548 m
- Wandeltijd: ±7 uur
We stonden om 6 uur op. Milou was nog steeds ziek en besloot gelukkig niet te gaan lopen. Dat was verstandig. Het boekje noemde deze dag technisch de moeilijkste. Dat bleek geen overdreven marketing.
De klim begon steil, met haarspeldbochten tussen grote keien. Al snel kwamen de eerste passages waarbij we niets hadden aan de wandelstokken, maar op armkracht omhoog klommen. Huizenhoog grote blokken lagen er. De bewegwijzering was bovendien niet even duidelijk, maar de GPS hielp. Bovendien was één richting wel duidelijk: we moesten sowieso omhoog.
Op een rustiger stuk zagen we een steenbok met jong, zonnend op een rots. Even verder werd het klauteren. Boven op de pas was nauwelijks ruimte. Doorlopen was de enige optie.
De afdaling was minstens zo technisch. De stokken hebben we opgeborgen want we hadden onze handen nodig. Losse kiezels, droge grond, slipgevaar. We werden ingehaald door een luidruchtige Belgische groep die op noodfluitjes blies om elkaar te waarschuwen. WTF. Dat fluitje is voor noodgevallen. Niet voor de gezelligheid.
Na bijna zeven uur wandelen bereikten we de refuge. We waren kapot, maar voldaan. Gauw douchen, wassen en eten. Het was dag 12. En deze moeilijke dag hadden we gewoon toch ook maar gedaan. Maar… onze knieën deden pijn. En onze enkels waren dik. En morgen? Nog zo’n dag? We begonnen serieus te overwegen om eerder te stoppen.
GPX Track etappe 12 Madone de Fenestre – Refuge de Nice
Etappe 13 – Merveilles, maar ook genoeg
Refuge de Nice → Refuge des Merveilles
- Afstand: 9,3 km
- Stijgen: 795 m
- Dalen: 891 m
- Hoogste punt: Baisse du Basto – 2.693 m
- Wandeltijd: 6–7 uur
We namen afscheid van Naïs. Die zouden we niet meer zien. Het wandelen werd steeds zwaarder. En die keien waren we zat. Echt zat.
We klommen naar de Baisse du Basto en daarna naar de Baisse de Valmasque. Onderweg zagen we gemzen die elkaar in volle vaart achterna renden. Ongelooflijk hoe soepel zij over dit terrein bewegen.
Op de toppen was het zonnig en warm. Onze Cocoon-bril bleek geen succes. Al die tijd wel meegesjouwd, maar we waren er niet enthousiast over. Deze kunnen we dus NIET van harte aanbevelen.
De afdaling bracht ons langs eeuwenoude rotstekeningen. Bijzonder, al konden we veel niet goed onderscheiden. Rond het Lac Long Supérieur werd het drukker. Heel druk. Veel gidsen met gezinnen onderweg.
In de refuge was het ronduit chaotisch. Zelfs schreeuwende kinderen. Dat was voor ons het moment. We keken elkaar aan en wisten: dit was het. Niet omdat we niet meer konden. Maar omdat we niet meer wílden.
We besloten de volgende dag naar Camp d’Argent te lopen en daar te stoppen met de tocht. Twee dagen eerder dan gepland. Het was hoog tijd voor vakantie!
GPX Track etappe 13 Refuge de Nice – Refuge des Merveilles
Tot slot – luisteren naar je lijf
Dit deel was het kantelpunt. We hadden alles gegeven. We hadden technisch zware etappes gelopen, stormschade getrotseerd en onze grenzen opgezocht. En toen besloten we: genoeg.
In het laatste deel ronden we af. We lopen naar Camp d’Argent, liften naar Menton, verruilen bergen voor zee en sluiten af met Italië, de Jura en een bijzondere missie.
👉 Lees hier deel 4 →
Pingback: Mercantour IV (finish) - Hiking Sisters