Grande Traverse du Mercantour – Hiking Sisters (deel 1)

Van zee naar de bergen: wennen aan hoogte, hitte en tempo

200 km wandelen door de Alpen van Zuid Frankrijk. De weg ernaartoe, de wandeling, de mensen, de wanhoop, de angst, de euforie, de berghutten, de trots, de hitte, de zee én de speciale missie op de terugweg. Dit was weer een memorabele trip. In een aantal delen schrijven we over deze wandeling. Dit is deel 1.

De aanloop: zee, trein, bus en afscheid van luxe

We reisden in twee etappes naar het zuiden. Het weer was prachtig en de wereld was in de ban van het verdwenen onderzeebootje. Halverwege Frankrijk sliepen we in Valence en reden de volgende dag binnendoor naar Menton. Zon, blauwe lucht, lege wegen — het zat mee. In Menton aangekomen mochten we van onze Airbnb-gastvrouw de auto kosteloos twee weken voor haar deur laten staan. Dat voelde meteen als een warm welkom.

Menton is bijzonder: zee, bergen, gekleurde huizen en Italië om de hoek. Omdat we de volgende ochtend vroeg weg moesten, kochten we alvast treinkaartjes. De volgende dag gingen we via Nice (met een koffie to go en onder de indruk van politiecontroles in de trein) en een prachtige busrit naar Saint-Étienne-de-Tinée. Dat was druk met motorrijders, rugzakwandelaars. Wie speelden pizza en Yahtzee met de wetenschap dat de luxe na vandaag voor twee weken zou ophouden.

In één oogopslag – dit deel

• Thema: acclimatiseren, hitte, tempo vinden
• Traject: Menton → Refuge des Lacs de Vens
• Dagen: 1 t/m 4
• Afstand: ±45 km
• Stijgen: ±3.600 m
• Dalen: ±3.000 m
• Hoogste punt: Collet de Tortisse – 2.591 m
• Zwaarte: middel → zwaar
• Technisch: goed gemarkeerd, maar regelmatig puin en smalle paden

Etappe 1 – Eindelijk onderweg

Saint-Étienne-de-Tinée → Saint-Delmas-le-Selvage

De rugzak woog zo’n 10 kilo. Niet zwaar, maar ook zeker niet superlicht. We liepen het dorp uit, zagen de wit-rode markeringen en dachten: nu gebeurt het echt. Het pad was rustig, het uitzicht groots, de zon fel. We liepen in korte broek met onze Sunhoodie aan (anti-UV-shirt). Factor 50 op gezicht en benen en dronken veel water — allemaal geen overbodige luxe.

Onze snelheid? Die lag op ongeveer 1,5 km per uur. Oeps. En dit was nog maar dag één. Maar: veel bloemen, vlinders en groene weides. Tijd genoeg om te genieten van de omgeving. Saint-Delmas-le-Selvage bleek een soort Villa Kakelbont. Gezamenlijk diner aan tafel met de gastheer en -vrouw, bergen van 2500–3000 meter om ons heen en hier en daar zelfs nog sneeuw op de toppen. Een perfecte eerste dag.

GPX Track etappe 1 Saint-Etienne-de-Tinée – Saint Delmas le Selvage

We maakten tijdens iedere wandeldag een GPX-track. Mocht je daar interesse in hebben, dan kun je die via het kaartje hieronder downloaden (klik op ‘Details’ ). Let er wel op dat dit een track is van iedere stap die wij hebben gelopen. Dus óók daar waar we zijn misgelopen en waar we gepauzeerd hebben. Als je inzoomt op het kaartje en de blauwe lijn, dan zul je die van-de-gebaande-paden-stappen ongetwijfeld tegenkomen 🙂

---

---

Etappe 2 – Hitte, hoogtes en eerste passen

Refuge de Rabuons → Refuge Laus Alexandri Foches

We vertrokken om 6:30 uur. Alles wat je vóór de zon kunt lopen, is immers winst bij warm weer. Na vier kilometer hadden we er al 550 hoogtemeters opzitten. Het was zwaar. Maar ook prachtig: bergkammen met valleien aan weerszijden, puinhellingen, marmotten, roofvogels en duizenden vlinders.

We klommen in stukjes. Vijftig stappen omhoog en dan even pauze. Dat ging niet snel, maar was wel effectief. De hoogte zat nog niet in ons lijf, maar we kwamen boven. Gemiddelde snelheid: 1,6 km/u. Yeah, progressie!

In Bousiyas bleek de kampeerplek naast de begraafplaats te liggen, zonder sanitair. We hoefden niet lang na te denken: er was nog een bed vrij in de gîte. Tijd voor een upgrade. De eerste belangrijke berghut-regel knoopten we in ons oren: wandelstokken in de gang, schoenen uit, crocs aan.

GPX Track etappe 2 Saint Delmas le Selvage – Bousiyas

---

---

Etappe 3 – Geschiedenis en grenzen

Bousiyas → Ferrere

We begonnen met een steile klim. Onderweg kruisten we regelmatig een weg vol motorrijders en fietsers. Iedereen groette. Wij moedigden een wielrenner aan alsof hij in de Tour reed.

Bij Col des Fourches (2.261 m) stonden oude militaire barakken uit de Eerste Wereldoorlog. Daar ontmoetten we een Oostenrijker van boven de 70 die al negen weken op zijn dertig jaar oude fiets door Europa reed. Zonder elektrische ondersteuning. Respect.

Via bloemenweides met marmotten bereikten we de Col de Pouriac, de grens tussen Frankrijk en Italië. Vanaf daar daalden we af, soms was dat over een richeltje van nog geen halve meter breed. Bij de Bassa di Colombart luidden we de klok:
“Als je de klok luidt, verschijnt er een glimlach op het gezicht van hen die van de bergen houden.”
We glimlachten uiteraard.

Ferrere bleek piepklein: 39 inwoners. Er was geen internet. Naast de rifugio was een kapel. De mist rolde tegen de avond het dorp in. Ook hier gold de berghut-regel: Dus wandelstokken weg, hut-crocs aan en lekker chillen met een welverdiend biertje op het terras.

GPX Track etappe 3 Bousiyas – Ferrere

---

---

Etappe 4 – Mist, meren en magie

Ferrere → Refuge des Lacs de Vens

We vertrokken in dikke mist. Zicht was hooguit 25 meter. Het pad liep door het bos en langs een rivier. Af en aan regende het en dat betekende dat ook steeds regenjas aan, weer uit, weer aan. Het klimmen was opnieuw zwaar. We gaan niet meer als jonge hindes de berg op — laten we het daarop houden 🙂

En toen, ineens, trok de mist weg. Alsof iemand een gordijn opende. We zagen watervallen, meren, sneeuwvelden. En prachtige bergen en zo hoog. Op 2.400 meter werden we bekeken door een groot dier. Was dat een gems? Hert? Moeflon? We wisten het niet, maar wisten wel: hoe geweldig is het om hier nu te zijn!

De afdaling via de Arc de Tortisse was best spannend: smal, glad en steil. Volgens de GPS waren we “bijna bij de refuge”, maar we zagen geen hand voor ogen, zo mistig was het nog steeds. Pas vlak boven het eerste meer trok de mist nét genoeg weg om de contouren van de hut te zien. Toen we aankwamen, brak de zon door. Spectaculair.

We waren kletsnat, maar precies op tijd voor de lunch. Aanvallen!

GPX Track etappe 4 Ferrere – Refuge des Lacs de Vens

---

---

Tot slot – de eerste balans

Vier dagen onderweg. We hadden hitte gehad, mist, regen, sneeuwvelden, puinhellingen. We waren traag, maar gestaag. Het tempo begon te komen. De bergen waren groots en stil. En we wisten: dit was nog maar het begin.

In het volgende deel trekken we het ruige hart van de GTM in. Met sneeuwvelden, steile puinhellingen en het moment waarop we serieus dachten: moeten we hier een helikopter bij halen?

👉 Lees hier deel 2 →